Brother in law (II) - Opowiadania Erotyczne

Brother in law (II)

... w ogóle jej nie zna, śmie twierdzić, że jest zwykłą materialistką. Nikt jej jeszcze tak nie obraził!

– Wiem, Abbie. Przepraszam. Stary wszędzie węszy podstęp. Zwłaszcza, jeśli chodzi o pieniądze.

– A... a William? – ledwo wypowiedziała jego imię. Czemu w ogóle o nim pomyślała?

– Palant William? – gdy wspominał o bracie, uśmiech automatycznie pojawiał się na jego twarzy.

– Nie żartuj sobie. To było fatalne – pokręciła głową – A swoją drogą. Po co mu to wszystko mówiłeś?!

– Dla jaj.

– Dla ciebie wszystko jest dla jaj.

– Bez jaj jest nudno i smutno. Nie przejmuj się.

– Jak mam się nie przejmować? Wszyscy myślą, że lecę na twoje pieprzone pieniądze.

– Oboje wiemy, że to nieprawda.

– Ale oni nie. I William – zamyśliła się – Może, dlatego tak się zachowywał?

– A co ty z tym Williamem tak, co? – uśmiechnął się – Podoba ci się – ni to stwierdził, ni zapytał.

– Absolutnie nie. Wkurza mnie i tyle.

– Tak, tak. Znam to. Kto się czubi, ten się lubi.

– Nieprawda.

– Przejdziemy się? – zaproponował spacer, by zmienić temat. Ukłonił się i podał jej rękę.

– Chętnie – dygnęła. Dla jaj.

Lubiła spacerować. Mogła chodzić długimi godzinami i obserwować otaczający świat. Zwłaszcza przyrodę. Miejskie mury, samochody ją odstraszały i zniechęcały. Ludzie podobnie. Na łonie natury zawsze odżywała. Była ciekawa czy ogród Cliffordów był równie nieskazitelny i uporządkowany jak dom.

– A jak tam twój brzuch? Nadal boli? – spytał, gdy dotarli z ...

... powrotem do altany. Przyłożył do niego ucho – Burczy to znaczy, że jest lepiej.

– Wcale nie. Za dużo zjadłam.

– Wiem, zwłaszcza tortu – pogładził jej brzuch.

– Sam nie jesteś lepszy.

– Ale ja jestem facetem, więc muszę jeść więcej.

Wyliczając ilości pochłoniętych kalorii i wspominając smak ciasta, skierowali się do domu. Na tarasie natknęli się na Williama. Był blady i oczywiście zły.

– Ona jest w ciąży! – nie krył oburzenia.

Spojrzeli na siebie zdziwieni.

– Skąd ten pomysł? – Alex nie wiedział czy się śmiać, czy symulować oburzenie.

– Nie udawajcie. Widziałem.

– Co widziałeś?

– Jak ją macasz!

Już otworzyła buzię żeby zaprzeczyć, ale Alex ją ubiegł.

– Spokojnie braciszku. Czy aż tak cię przeraża myśl o tym, że zostaniesz wujkiem? – zaśmiał się i pociągnął oniemiałą Abbie za sobą. Zapytała go, czemu od razu nie wyjaśnił nieporozumienia. Oczywiście odpowiedział, że dla jaj. Odwróciła się i zdążyła jeszcze zobaczyć minę „wujaszka”. Stanowczo nie był zadowolony z perspektywy narodzin domniemanego bratanka. Gdyby wzrok mógł zabijać...

***

Miała nadzieję, że to było ich pierwsze i zarazem ostatnie spotkanie. Że więcej się już nie zobaczą. Otworzyła oczy i spojrzała przed siebie. William stał nieopodal i rozmawiał z lekarzem. Nie wiedziała, o czym. Nie chciała wiedzieć. Nie chciała już nic, tylko zasnąć i nigdy już się nie obudzić. Chciała, by Alex tu był. Żeby ją przytulił. To już jednak nie było możliwe. I już nigdy możliwe nie będzie.