Schody do nieba (II). Święty ogień - Opowiadania Erotyczne

Schody do nieba (II). Święty ogień

... Klęka przed nim i uchyla ciężkie srebrzysto szare drzwiczki. W środku jeszcze się tli. Sięga do węglarki. Na czarnych bryłach jest troszkę drobno porąbanego drewna. Wrzuca kilka do środka i czeka, aż ogień zorientuje się, że dostał świeżą porcję pokarmu. Kiedy płomienie zaczynają pełzać, dorzuca węgla.

Dopiero teraz wraca i zajmuje miejsce przy stole. Krzesło piszczy niezadowolone pod jego ciężarem. Cisza jest przejmująca. Słychać jedynie tykanie zegara, który na pewno nie znajduje się w stołowym. Po raz kolejny zamyśla się nad tym słowem i wreszcie zjawia się gospodyni.

Mężczyzna wstaje odruchowo. Jest zaskoczony. Kobieta widzi to w jego oczach i mowie ciała. Podchodzi z uśmiechem, wyciąga do niego rękę.

– Jestem Aurelia.

– Adam – wciąż nie może się nadziwić – nie rozumiem jak...

– Usiądź, proszę – jej uśmiech mówi, że nie pierwszy raz widzi taką reakcję – wybacz mi, proszę, drobną maskaradę, ale jestem ostrożna.

– Mój boże. Dobrze to pani idzie. Sądziłem, że ma pani co najmniej pięćdziesiąt lat i sporą nadwagę.

– Mam trzydzieści osiem i jak widać, nie mam problemów z figurą. Czego się pan napije?

– Może być cokolwiek.

– Zrobię kawę, przepraszam, ale znowu muszę pana zostawić samego. O widzę, że napalił pan w piecu, bardzo dobrze. Wygaszam go, kiedy idę do pracy, trzeba oszczędzać.

Gość zostaje sam, ale nie trwa to długo. Może pięć minut. Aurelia stawia przed nim czerwony kubek. Na krawędzi w jednym miejscu jest nieznacznie wyszczerbiony za to ...

... kawa, smakuje wybornie. Piec zdaje się odwdzięczać za troskę Adama i w pokoju temperatura się zwiększa. Tak jest zdecydowanie bardziej przytulnie.

– Muszę przyznać, że pańska przyjaciółka jest dość nieustępliwa – zaczyna gospodyni.

– Tak... jest gotowa do poświęceń – w głowie przewija mu się noc spędzona z Bianką, z trudem zwalcza kretyński uśmiech – jest również pełna entuzjazmu. Sądzi, że będzie dziennikarką.

Adam przygląda się swojej rozmówczyni. Ma brązowe włosy sięgające ramion. Łagodne miłe rysy twarzy i ciemne oczy. Pod swetrem rysują się piersi, ramiona ma szczupłe. Wciąż nie może w to uwierzyć. Ta kobieta jest jak kameleon. Patrzy na jej zadbane paznokcie, którymi wyłuskuje papierosa, zapala go i zaciąga się głęboko.

– Pan pali?

– Nie, dziękuję – dym jest gryzący i raczej mało aromatyczny.

– To dobrze dla pana – uśmiech – co chciałby pan wiedzieć?

Dyrektor nabiera powietrza w płuca. Co chciałby wiedzieć? Sam nie był pewny. To miało być zadanie dla Bianki, nie dla niego.

– Dziewczyna, z którą pani rozmawiała, uważa, że Schody do nieba chcą reaktywować dawny kult. Bractwo zbirów, tak?

– Cóż... tak sądziłam, ale nie jestem pewna.

– Jak to?

– Bractwo zbirów to byli mężczyźni. U nas odnoszę wrażenie, że ta organizacja składa się głównie z kobiet, a to co innego.

– Przepraszam, ale trochę się pogubiłem. Czyli co, sekta przerodziła się w ruch feministyczny?

– Nie jest pan szczególnie zorientowany w temacie, prawda? – patrzy na swojego ...