Gdy dzieci dorastają - Opowiadania Erotyczne

Gdy dzieci dorastają

... doszedł. Strasznie tęsknił.

Zwalił się na kanapę obok mnie, zamykając oczy i dysząc ciężko. Teraz naprawdę był zmęczony. Wytarłam go chusteczkami, ubrałam się i zapytałam:

- Jak teraz będzie? Co z nami?

- Porozmawiamy o tym jutro.

Ubrał się i poszedł na górę. Do Patrycji.

Pierwszy raz od tamtego telefonu się wyspałam. Świadomość, że syn wrócił do domu i wciąż darzy mnie tymi samymi uczuciami, uspokoiła mnie. Wstałam rano radosna jak nigdy, a widok Patrycji krzątającej się w mojej kuchni wywołał zaledwie delikatny grymas, którego jednak nie zobaczyła.

- Dzień dobry, kochanie. Jak ci się spało u nas?

- Bardzo dobrze, pani Lilianno.

- Nie zwracaj się tak do mnie. Czuję się dwadzieścia lat starsza. Po prostu Lilianna.

- Patrycja.

Ona się uśmiechnęła, ja się uśmiechnęłam – po prostu sielanka.

- Wiesz, co, Patrycjo? Chciałabym cię przeprosić za moje wczorajsze zachowanie.

- Nie ma o czym mówić. Rozumiem, że jestem intruzem, a Patryk pomimo moich próśb, trzymał wszystko w tajemnicy. Tłumaczyłam mu, że tak się nie robi, że powinien powiedzieć rodzicom o nas, a nie zrzucać taką bombę na tydzień przed przyjazdem.

Muszę przyznać, że pierwszy raz spojrzałam na nią inaczej niż z powściągliwością czy nawet niechęcią. Wygląda na to, że dziewczyna ma w miarę poukładane w głowie i szanuje starszych. Ciekawe, jaka jest w łóżku z Patrykiem…

Potrząsnęłam głową. Musiałam przegonić wizje mojego syna, jak ujeżdża narzeczoną. To nie była pora na ...

... roztrząsanie życia seksualnego tych dwojga.

- Wszystko w porządku?

- Tak, jeszcze się nie rozbudziłam. Potrzebujemy kawy!

Z każdą minutą Patrycja zyskiwała w moich oczach. Była zorganizowana i posłuszna, szybko uwinęłyśmy się ze śniadaniem. Nie narzucała się, odpowiadała na pytania, nie siliła się na sztuczną uprzejmość, nie rzucała drętwych żartów. Można by powiedzieć, że dobrze mi się z nią rozmawiało. Byłoby nawet wspaniale, gdyby nie mały diabełek w głowie, który krzyczał bez przerwy: „ona rżnie twojego kochanego syna!”.

- A pan Stanisław do nas dołączy? – zapytała niespodziewanie.

- Stasiu jest już dawno w polu. Takie uroki pracy na wsi.

- Mam nadzieję, że to nie będzie bezczelność z mojej strony, ale muszę powiedzieć, że ma pani, to znaczy masz bardzo przystojnego męża.

- Dziękuję. Gdybyś tylko widziała, jak się wszystkie za nim uganiały za młodu.

Oparłam dłoń na biodrze i się rozmarzyłam. Przypomniałam sobie wysokiego, czarnego młodzieńca o szelmowskim uśmiechu i niskim głosie, który jednym spojrzeniem sprawiał, że nogi miękły. Patryk przypomina ojca z dawnych lat.

- Powiedz mi, kochanie, a jak wam się układa?

- To znaczy?

- No wiesz, życie w wielkim mieście, wspólna praca. Wiem coś o tym, bo z mężem robimy na roli większość życia. – Wolałabym zapytać o ich pożycie, ale nie wypadało.

- Bywają zgrzyty, ale Patryk jest taki kochany i pomocny, że zawsze rozwiązujemy kłopoty. Nie mogłam trafić lepiej.

Pewnie, że nie mogłaś, ale czy on mógł?

- ...