S jak Sierpce - Opowiadania Erotyczne

S jak Sierpce

... najświętszej spowiedzi...

*

Jest południe. Słońce znika za sinymi chmurami. Szare niebo spowija Sierpce, czyniąc z kolonii widmową okolicę, przypominającą bardziej miraż niż realną osadę. W stodole u Genka trwa zebranie. Jest tutaj Wiesiek, Rysiek piekarz i właśnie w tej chwili wchodzi Wacław.

– Zamknij dobrze – instruuje go Genek – nie trza nam tu dodatkowych uszu.

Większa część stodoły jest wypchana sianem, aż po wysoki sufit. Na przeciwległej ścianie wiszą rzemienie, skórzane pasy, sierp i mnóstwo innych drobiazgów. W powietrzu wirują drobinki kurzu i siana, widać je szczególnie w smugach światła wpadającego do środka przez szpary w ścianie.

– Panowie, do rzeczy, bo mi stara będzie buczeć, że żłopię z wami piwsko. – Niecierpliwi się piekarz.

– No dobra, Wieśkowi źle się śniło – Genek rozgląda się po zebranych. – Wiemy dobrze, że nie można lekceważyć jego snów.

Piekarz spluwa na podłogę, przytakując z pełną powagą.

– Słuchajcie, kiedy ostatni raz widzieliście leśniczego? – Wiesiek pociera nos wierzchem dłoni.

– Ja, żem go widział jakiś tydzień temu – Wacław zerka na kolegów. – A wy?

– Ja rozmawiałem z Arnoldem ze cztery dni temu – przyznaje piekarz. – Chciałem, żebyśmy się napili wina, ale powiedział, że nie może, bo kogoś poznał.

– O to, to, to... właśnie. – Wiesiek chrząka nerwowo. – Poznał kogoś, a wie kto, co to za jedna? Skąd ona? Bo chyba nie nasza?

– Na pewno nie tutejsza – Genek wkłada zapałkę do ust, strasznie chce mu się palić, ...

... ale w stodole nie pali, taką ma zasadę. – I co, baba od razu oduczyła go pić?

– Co robimy? – Wacław przestępuje z nogi na nogę. – Zimno to jak skurwisyn.

– Złożymy mu koleżeńską wizytę – decyduje Wiesiek. – Genek, po mojemu, to najlepiej będzie zaprząc konie i saniami pojechać. Traktor niepotrzebnie narobi hałasu.

– Już dawno mówiłem, że mieszkać w Kopydłowym lesie, to nie jest rozsądnie. – Przyznaje Wacław, kręcąc głową.

– Dobra, spotykamy się tu za półtorej godziny. Niech każdy weźmie strzelbę, a ty Wiesiek – wskazuje kolegę palcem – przynieś też poświęcone naboje. Lepiej dmuchać na zimne. Masz jeszcze?

– Mam.

– Ja przygotuję konie i sanie. No co? Nie stójcie jak widły w gnoju – natychmiast przypomina mu się Anka i czuje przyjemny skurcz w dołku. – Bierzemy się do roboty.

*

Niebo sinieje jak dojrzałe limo. Półmrok sączy się na ziemię, zapowiadając rychły wieczór. Czterech mężczyzn wjeżdża saniami do lasu. Nie rozmawiają ze sobą. Są grubo poubierani, mróz szczypie jak zaskroniec. W oddali majaczy stary młyn. Wiesiek zerka w tamtą stronę.

– Podobno jakiś przybłęda się tam wprowadził, do młyna.

– Nie naszą rolą jest zajmować się dziadem – wyrokuje Genek. – Mamy swoje do zrobienia.

– Baby cosik koło niego zaczynają skakać. Moja chyba sprzątać mu dzisiaj szła. Myśli, żem głupi, ale ja, żem głupi nie jest.

– To lepiej pilnuj baby, co by ci jej dziad nie wydupcył – rzuca Wacław i wszyscy się śmieją. Wszyscy z wyjątkiem Wieśka.

Tymczasem sanie ...