Przypadek (III) - Opowiadania Erotyczne

Przypadek (III)

... Westchnął. Narzucił spodnie i płaszcz na gołe ciało. Znalazł swój telefon, paczkę papierosów i poszedł na balkon. Musiał w końcu zapalić.

Zobaczył, że ma nieodebrane połączenia od Ikera, ostatnie sprzed zaledwie kilku minut, chociaż było już dawno po północy. Oddzwonił.

– Ty żyjesz? – zapytał brat, który odebrał niemal od razu.

– Oczywiście, a o co chodzi? – odpalił papierosa i zaciągnął się głęboko.

– Dzwoniła Anne spytać, czy u mnie jesteś.

– O! Kiedy? Jak brzmiała? – Tristan nie spodziewał się tego i wystraszył się. Miał nadzieję, że nie zrobiła nic głupiego, bo nigdy nie widział jej w takim stanie. Aż do dzisiaj nie podejrzewał, że jest zdolna do rzucania kieliszkami. Znowu poczuł się winny.

– Ze dwie godziny temu. Normalnie, czyli jak zimna suka – Iker zaśmiał się ze swojego żartu. Nie było tajemnicą, że nie przepadali za sobą.

– Co jeszcze mówiła?

– Nic, tylko żebym upewnił się, że jesteś cały i zdrowy, bo martwi się o twoje zdrowie. Psychiczne. I żebym się nie zdziwił, jeśli jeszcze dzisiaj zapukasz do moich drzwi, więc czekałem na ciebie. Tristan, co się między wami odpierdoliło? Gdzie jesteś?

– Uhm. Zerwaliśmy.

– Znowu?

– Naprawdę, tym razem na zawsze.

– O. Pogratulowałbym, ale czy powinienem?

– Tak. Nie. Nie wiem. Zachowałem się jak ostatni chuj.

– Jesteś chujem, nic nowego. Gdzie jesteś? Jedziesz do mnie?

– Nie, dzięki wielkie, ale nie…

– Jesteś u jakiejś laski? O nią poszło? Kto ma takie szczęście? Albo pecha?

– ...

... Zgadnij.

Tristan milczał, puszczając kółeczka z dymu. Patrzył na rzekę i czekał, aż Iker domyśli się, o kogo chodzi.

– Nieee! Niemożliwe! Naprawdę? Julia? – Ikerowi zajęło chwilę, aż przypomniał sobie dziwną rozmowę o znalezionym telefonie i skojarzył fakty. Dzień wcześniej zupełnie nie domyślił się, o co chodzi! Tristan żałował, że nie widzi jego twarzy.

– Wygrywasz piwo.

– Ale ona jest homo! – Iker musiał być w szoku.

– Najwidoczniej jest po prostu bi, na moje szczęście – Tristan uśmiechał się szeroko.

– Ja pierdolę! – wyrwało się Ikerowi. – Jak na to wpadłeś? – „Dlaczego znowu ty? Gdybym tylko wiedział!”, poczuł ukłucie żalu.

– Gdyby się na mnie nie rzuciła, pewnie bym się nie domyślił.

– Nie wierzę, nie wierzę w to, co słyszę. Jesteś pierdolonym chujem i szczęściarzem, Tristan. Wisz, ze jestem umówiony z Julią jutro? Czekam na was w moim pubie. Widzimy się na lunchu, tylko wiesz, łapy przy sobie, to będzie poważne spotkanie biznesowe.

– Ciekawe, jaką masz teraz minę. Iker, powiedz mi jeszcze, co mówiłeś Anne, gdy do niej dzwoniłeś w sprawie telefonu.

– Nie pamiętam, byłem już po paru piwach, było głośno. Nic szczególnego, po prostu że zgubiłeś telefon, ale się znalazł, więc bez paniki.

– Powiedziałeś jej, od kogo to wiesz?

– Nie, chyba nie, a co?

– A nic. Ona nigdy nie lubiła Julii.

– Nigdy nie lubiła nikogo, choć jak widać tu miała nosa.

– Bez przesady! – A jednak, każda wzmianka o Anne bolała go. Nigdy nie lubił, kiedy Iker z ...