Vagabunda - Opowiadania Erotyczne

Vagabunda

... niepokojąco. Lara poderwała się i złapała mnie za rękę. Zanim pojąłem co się dzieje, biegliśmy na złamanie karku przez chaszcze. Ten bieg, to była najtrudniejsza i najbardziej bolesna rzecz w moim życiu, zaraz jednak pojąłem dlaczego uciekamy, całe szczęście ona zrozumiała to wcześniej. Kolejne strzały świstały obok i nad naszymi głowami. Puściłem jej rękę, żeby móc biec szybciej. Zarośla skończyły się nagle i nie było mowy o wyhamowaniu. Pośliznąłem się na pięcie, wpadłem na nią i razem sturlaliśmy się po zboczu. Rwąca woda ogarnęła nas w jednej sekundzie. Ledwo zdążyłem nabrać powietrza, a już znalazłem się pod jej kipiącą powierzchnią. Desperacko próbowałem chwycić cokolwiek, najchętniej ją.

Pojawiała się przede mną i znikała. Pozostawałem pod wodą jak najdłużej, bo mimo że nie było mowy o pływaniu, pod powierzchnią, chaos nabierał odrobinę sensu. Dopóki woda mnie niosła, nie tonąłem. Nagle poczułem chwyt za włosy, wypuściłem ze strachu całe powietrze. Wyciągnąłem dłonie nad głowę i złapałem mocne ramię. Wreszcie wynurzyłem się nad wodę i usłyszałem jej głos.

- Spokojnie – Ledwie przekrzykiwała szum rzeki. Przestałem się miotać. Dostrzegłem konar i złapałem go natychmiast. Po kilku minutach byliśmy na brzegu.

Odpoczywaliśmy zdyszani. Pochyleni, uśmiechaliśmy się do siebie. Nagle w jej spojrzeniu dostrzegłem zaniepokojenie. Chciałem zapytać o co chodzi, skinąłem tylko brodą. Wskazała na mnie. Poszedłem wzrokiem za jej palcem i o mały włos nie zemdlałem. Krótki, ...

... zaostrzony patyk, wystawał mi ze spodni na wysokości prawej kieszeni.

- To strzała! - zauważyłem całkiem przytomnie.

- Zgadza się.

- Zatruta! - Poczułem rosnącą panikę. Lara podeszła i uklękła. - Może trzeba wyssać jad? – zagadnąłem niepewnie. - Bardzo mi wstyd o to prosić.

- Wyssać jad? - Popatrzyła uśmiechnięta. - Nie będzie tak źle. Rozejrzała się, po czym wstała i zerwała jakiś duży liść. - Muszę wyjąć ci ten patyk – powiedziała.

- A trucizna?

- Nie ma trucizny. - Lubiłem jej uśmiech - Byłbyś już dawno martwy.

- Skoro tak mówisz. - Jej spokój poskramiał mój strach. - Będzie bolało?

- Strzała weszła pod skórę, więc możliwe, że trochę zaboli. - Nie wiedziałem, czy nabija się ze mnie, czy nie. - Potem trzeba będzie zdezynfekować.

- Rozumiem – Mój głos zadrżał, mimo usilnych starań. - Rozumiem – powtórzyłem nerwowo.

- Teraz boli?

- Nie – Przyznałem.

- Okej – Kucnęła znów – Pokaż.

- Patrz ile chcesz – Siliłem się na dowcip.

- Nabierz powietrza , a jak ci powiem, wypuszczaj powoli. Jak skończysz, wyjmę strzałę.

- Zgoda.

- Uwaga, wdech!

- Okej – Wziąłem głęboki haust.

- A teraz wypuszczaj. - Posłuchałem, ale gdy tylko zacząłem, poczułem jak wyciąga strzałę jednym, szybkim ruchem. - Po wszystkim – oznajmiła, wręczając mi złamany patyk. - Na razie, przyłożymy ten liść, rozepnij spodnie. Potem, może uda nam się zdobyć trochę Lapacho.

- Co takiego?

- Cudowna roślina Inków.

- Jasne. - Przejąłem od niej liście i przytknąłem z ...