Wielka improwizacja (II) - Opowiadania Erotyczne

Wielka improwizacja (II)

... instruktorzy, też mamy uczucia, też jesteśmy ludźmi i też mamy prawo znaleźć miłość. W tym celu powstała ta szkoła. Owszem, są lekcje dla par, ale w większość osób to single. Tak jakby krzyżujemy ich drogi życiowe.

- Realny e-darling?

- Albo sympatia.pl

- Kate... - Pochyliła się i złapała mnie za dłonie.

- Nic nie mów. Pozwól mi być z tobą.

- Skąd ta pewność, że tego chcę? – Zapytałam.

- Niektórych oznak fizycznych siłą rzeczy nie da się ukryć. Rumieniłaś się, błyszczały ci oczy, miałaś powiększone źrenice, wilgotne dłonie. Tak jak teraz. I wiesz co, nie wierzę w chomika ani w to, że poznałaś jakiegoś gościa w pracy.

- Gratuluję dobrego śledztwa... Ale co mi powiesz o mojej orientacji? Co, pani detektyw?

- To jest sprawa nieco złożona. Oczywiście trafiały mi się napalone heretyczki z dwudziestoletnim małżeńskim stażem, które miały obsesję na moim punkcie. To normalne, że kobieta hetero zakochuje się w drugiej kobiecie. Dlatego to jest twój jedyny as w rękawie.

- Jestem co najmniej biseksualna. Dla twojej wiadomości, to twoja wina. – Uśmiechnęła się, po chwili roześmiałyśmy się.

Zaczęli grać tą piosenkę z filmu „Uwierz w ducha”, Kate wyciągnęła mnie do tańca. Objęła mnie rękami w pasie, ja zarzuciłam ręce na jej szyję. Patrzyłyśmy sobie w oczy, reszta nas nie obchodziła. Co z tego, że robili nam zdjęcia.

- Mogę cię pocałować? – Zapytała.

- Jaką mogę mieć pewność, że nie odejdziesz?

- Nie popełniam dwa razy tego samego błędu. Nie ...

... odejdę.

- Więc całuj.

Pochyliła się niepewnie i pocałowała mnie raz, delikatnie. Przyciągnęłam ją i przeciągnęłam ten pocałunek aż zakręciło mi się w głowie, ale Kate mnie nie puściła. Ponownie posmakowałam tego narkotyku i straciłam kontrolę. Trzymała mnie w objęciach i całowała niespiesznie wyrażając tym samym swoje uczucia. Dotrwałyśmy tak do końca piosenki.

- Nic lepszego nie mogło mi się przydarzyć... - powiedziałam, gdy siadałyśmy, zaczęłam skubać winogron.

- Mi również, jeszcze nigdy tak się nie czułam. Wiesz, przyznam ci się do czegoś. – To mnie zainteresowało. – Dyrektor to mój wujek. A ciebie wybrał z dwóch powodów: pierwszy znasz, perfekcyjnie tańczysz. A drugi... Bo widział, że mi na tobie zależy. I tylko w tym mi pomógł. Oprócz tego jest strasznie surowy.

- To naprawdę twój wujek??

- Tak. Nie wiem, co by się dziś ze mną działo, gdyby nie ta uroczystość.

- Oglądałabyś „Uwierz w ducha” i tworzyła idealne scenariusze życia – Zaśmiałyśmy się. I nagle znowu poczułam, że jest mi niedobrze. Kate obserwowała mnie uważnie.

- Wszystko w porządku? – Zupełnie, jak na karuzeli, wszystko się kręciło. Potrząsnęłam głową.

- Tak...

- Jeśli chcesz, możemy wyjść się przewietrzyć. Tak się czasem zdarza na balach. Za dużo osób i tak dalej... pewnie się stresowałaś?

- Trochę. – Odpowiedziałam, wstała.

- Chodźmy. – Wstałam i opuściłyśmy salę. Wyszłyśmy w atramentową noc, chłodne powietrze od razu mnie orzeźwiło. Poprowadziła mnie na jedną z trzech huśtawek ...