Opiekun (III) - Opowiadania Erotyczne

Opiekun (III)

... panowała cisza, a ja nadal trawiłam informacje zaserwowane przez Weronikę

- Nie wiń Tomka, bo on za to nic nie może, że dziadkowie tak bardzo chcą go wyswatać – Weronika pierwsza zabrała głos.

- No nie, ale tak głupio się czuję, no wiesz..

- Nie czuj się głupio. Przecież to nie twoja wina.

- A o co ci chodziło jak mówiłaś, że ich misterny plan się powiódł?

- No jak to co? Nie widzisz tego?

- Ale czego? – przygryzłam wargę ze zdenerwowania.

- Tego, jak Tomek szaleje za tobą. Zresztą po tobie też to widać... pierwszy raz od wielu lat pokazał się z kimś o przeciwnej płci publicznie! Zresztą ja go znam od dziecka i doskonale wiem jak on się zachowuje, gdy się zakocha...

Dobrze, że akurat przełknęłam to co miałam w buzi, bo słowa Weroniki wbiły mnie w krzesło. Jednak, gdzieś tam głęboko, jakaś część mnie dostała skrzydeł i właśnie wykonywała piruety w powietrzu. Taki facet! Zakochał się we mnie!

- A po tobie też widać to szczęście... a przynajmniej teraz! – Weronika się roześmiała, a ja pewnie przypominałam dorodnego buraka.

- A Carlos? – spytałam, gdy już emocje trochę opadły.

- Jest tutaj? – zdziwiła się.

- Tak, od soboty.

- No tak... kolejne dziecko z przypadku – pokręciła głową – Pani Basia i pan Adam mają trójkę wnuków, trzech chłopców, Tomka, Carlosa i Jarka. To jest ten co już miałaś przyjemność lub nieprzyjemność poznać u mnie w gabinecie. Dość nieprzyjemny typ... jak sama zauważyłaś...

- No tak...

- Do kiedy tu jesteś?

- Do ...

... czwartku popołudnia.

- No to jeszcze masz trochę czasu, aby zaszaleć – puściła do mnie oczko.

Reszta rozmowa przebiegła w typowo kobiecy sposób, poplotkowałyśmy trochę, pogadałyśmy o ciuchach i takie tam podobne. Uznałam, że Weronika jest bardzo miłą osobą. Cały czas jednak miałam w głowie jej słowa, że on się we mnie zakochał. Majaczyły gdzieś w tyle głowy i za każdym razem przyprawiały o przyjemny skurcz tam w dole. Było już po trzeciej, kiedy zapłaciłyśmy za posiłek i wróciłyśmy do biurowca.

- Naprawdę miło się gawędziło, dziękuję.

Na piętrze, gdzie odbywała się konferencja było słychać ożywione głosy.

- Chyba wszystko dobrze sądząc po odgłosach dobiegających z sali – uśmiechnęła się Weronika. – Ja też bardzo dziękuję, świetnie spędziłam czas, może kiedyś uda się nam ponownie spotkać.

- Oby.

- A teraz wybacz, ale muszę cię zostawić, obowiązki wzywają, zaczekasz na Tomka tutaj? Chyba, że wolisz w jego biurze.

- Obojętnie...

- Tak tylko wspomnę, że gabinet Tomka jest tam – wskazała na drzwi na końcu korytarza i uśmiechnęła się - ja już muszę iść.

Uścisnęłyśmy się i Weronika poszła do swojego gabinetu odbierając po drodze telefon. Jednak w połowie drogi zatrzymała się:

- A i jeszcze jedno ci powiem. Tomek uwielbia zaskakiwać... i po nim można się spodziewać wszystkiego... - uśmiechnęła się i wróciła do rozmowy. Usiadłam na krześle za mną i wzięłam do ręki jedną z pierwszych ulotek, przeglądnęłam ją i po chwili odłożyłam. Podniosłam głowę, gdy ...