Cichy pokój (IV) - Opowiadania Erotyczne

Cichy pokój (IV)

... chwyciwszy ją za dłoń ze szklanką, dodałem – najchętniej z pani pucharu.

Nie protestowała i pozwoliła mi upić sporą porcję swego drinka. To rzeczywiście była whisky i smakowała doskonale doprawiona widokiem jasnej skóry dekoltu.

– Dziękuję – rzekłem, puszczając jej dłoń.

Przyglądała mi się natarczywie, jakby chciała wejść mi w głowę. Miała ładną twarz o łagodnych rysach, policzki pełne, usta wąskie, oczy niebieskie w kształcie migdałów, brwi wysokie, podkreślone mocną kreską. Bujne blond włosy lekko kręcone spływały, kładąc się końcówkami na odsłoniętych ramionach.

– Jestem Agnieszka – przedstawiła się, wyciągając do mnie dłoń.

– Andrzej – odrzekłem, pochwyciwszy jej palce.

– Jesteś znajomym Moniki – stwierdziła i zaraz dodała, podnosząc głos, zapewne chcąc zatrzeć oczywistość swej wypowiedzi – mam wrażenie, że nie wszystko ci wyjaśniła? Nie opowiedziała o naszych tu spotkaniach?

Trafiła w sedno, a po jej minie mogłem wysnuć, że była pewna swoich domysłów.

– Moniko – zwróciła się w stronę stołu, gdzie gra trwała nadal a na środku urósł spory stos stuzłotówek – Czy pozwolisz, że zajmę się twoim gościem?

– Ależ naturalnie, moja droga. Jest twój do przybycia Anny – powiedziała i lekkim krokiem podeszła do rozmawiających szeptem kobiet przy barze.

Usiedliśmy na wygodnej i całkowicie zakrywającej nas przed wzrokiem innych sofie. Dopiero wówczas mogłem ocenić całą jej figurę. Była ciut niższa ode mnie i przesadnie szczupła w talii. Ubrana była w ...

... suknie do kolan, rozkloszowaną, z ramionami aż do dłoni. Miała ładne dłonie, przyjemny głos, pachniała delikatną słodyczą, kwiatami i uśmiechała się w taki sposób, że trudno było mi się skupić na czymś innym poza jej ustami.

– Jestem tu z Jerzym, z tym, co siedzi tyłem do drzwi. Basia przychodzi z Tadeuszem,. Tadeusz jest tu najstarszy i wszyscy go bardzo lubimy, a Krystyna towarzyszy Waldemarowi. To ten facet, który siedzi po lewej stronie Sławka.

– Sławek to chłopak Moniki? – spytałem, by mieć pewność.

Spojrzała na mnie zaskoczona.

– No coś ty?

– To, kim są dla siebie? – zadałem pytanie, czując, że mam szanse szybko dowiedzieć się całej prawdy.

Agnieszka przez chwile zastanawiała się, po czym odpowiedziała niepewnie.

– To raczej partnerzy. W grze. – Patrzyła na mnie z zakłopotaną miną.

– Nie są razem? – dopytywałem, czując, że mój cały plan właśnie zaczyna się chwiać i za chwile runie niczym domek z kart.

– Są – odparła szybko i zaraz dodała, widząc, że jej krótka odpowiedź niczego mi nie wyjaśniła – Są tu razem, w tym pokoju, dla gry, tu o to chodzi, o karty. – Nagle spojrzała na mnie podejrzliwie.

– A co ty sobie wyobrażałeś?

– Nic sprośnego – zaprzeczyłem, czując, że rozmowa nie idzie w tym kierunku, co powinna. Miałem pewne podejrzenia, domysły co do pań siedzących i chyba czekających na wynik gry, ale tego nie mogłem powiedzieć na głos.

– Jakoś przyszło mi do głowy, że żadna z was nie jest tu z mężem.

– A skąd takie przypuszczenie? – ...