Cichy pokój (IV) - Opowiadania Erotyczne

Cichy pokój (IV)

... spytała lekko oburzonym tonem.

– Bo znam męża Moniki i nie jest to żaden z siedzących przy stole. Zresztą sama powiedziałaś, że przyszłyście … – ugryzłem się w język w samą porę. Przecież mogłem się mylić. Różnica w wieku mężczyzn i kobiet w tym pokoju coś mi sugerowała, ale to nie musiała być prawda, a jej słowa mogłem zwyczajnie zrozumieć opacznie.

– Myślisz pewnie, że jesteśmy dziewczynami do towarzystwa? – powiedziała, ukrywając emocje.

– Nie! – zaprzeczyłem.

Położyła mi dłoń na udzie, zbyt wysoko jak na tak krótką znajomość, a nawet na wieloletnią przyjaźń. Jej mały palec oparł się paznokciem o wypukłość w spodniach.

– Ale to prawda – odrzekła szeptem, nachylając się do mnie.

Jej oddech owiał mi twarz, poczułem zapach jej ciała, gorąco bijące z odkrytego dekoltu i skuszony mimowolnie spojrzałem w niego.

– Wiem. Są cudowne. Jestem tego świadoma – mówiła cicho i powoli, jakby zwierzała mi się z wielkiej tajemnicy. – Jestem też pewna innych swych wdzięków, tych ukrytych przed twoim wzrokiem i tych, których nie sposób dojrzeć oczami, a także tych, które mogą zarejestrować zmysły dotyku, ...

... smaku i słuchu.

Przerwała na chwilę wciąż nachylając się w moją stronę i wciąż trzymając dłoń blisko penisa.

– Czy wierzysz mi na słowo? – spytała, ściszając głos do nikłego szeptu.

– Tak – odrzekłem, czując budzące się we mnie podniecenie. Dostrzegła to, ale nie odsunęła dłoni i nie zabrała palca z rosnącego wybrzuszenia.

– Wiesz? Podobasz mi się i choć nie powinnam tego mówić facetowi, to dodam, że bardzo mi się podobasz.

Przełknąłem ślinę.

– Czy nie powinieneś teraz powiedzieć mi coś miłego? – powiedziała, odsuwając się ode mnie i zabierając dłoń z mojej nogi.

– Przepraszam, tak… – zbierałem się do powiedzenia czegoś sensownego, komplementu, ale w głowie miałem zbyt mętlik.

Zaśmiała się cichutko.

– Nie musisz, ja już wiem. – Krótko zerknęła na moje krocze. – I dziękuję.

W tym momencie usłyszeliśmy, jak do pokoju wchodzi kolejna osoba.

Agnieszka westchnęła głęboko i z rezygnacją.

– Chyba na ciebie już pora, ale zanim znikniesz mi z oczu. – Nachyliła się w moją stronę i dodała szeptem:

– Poszukaj mnie w necie pod nickiem Amanda.

Wstaliśmy i spojrzeliśmy na nowego gościa.