Człowiek witruwiański (II) - Opowiadania Erotyczne

Człowiek witruwiański (II)

... panu. Prowadzi pan sprawę Mordercy z Kabat?

- Tak - głos Konarskiego nie wyraża żadnych emocji - chciałbym się z panem spotkać, najchętniej teraz jeśli ma pan chwilę.

Patrzę na Nadię, która jak zwykle czujnie obserwuje moje reakcje.

- Nie bardzo wiem, jak mógłbym panu pomóc.

- Proszę o kilkanaście minut. Dawid Wrotek z którym pan rozmawiał w sprawie zaginięcia pańskiej siostry przekazał mi akta. Nie łączymy jej bezpośrednio ze sprawą prowadzoną przeze mnie, ale badam każdy trop. Może dzięki naszej rozmowie pomożemy sobie wzajemnie.

- Dobrze - zgadzam się bez namysłu - proszę przyjechać, jestem w mieszkaniu ojca.

Podaję adres.

- Będę za piętnaście minut. Dziękuję - głos Konarskiego milknie.

Punktualnie po piętnastu minutach Konarski melduje się w mieszkaniu. Taty nie ma, ale jesteśmy we dwójkę z Nadią.

- Zna pan angielski? - pytam - moja narzeczona jest Rumunką. Byłoby łatwiej nam rozmawiać, gdybyśmy porozumiewali się w języku zrozumiałym również dla niej.

- Znam, proszę się nie martwić - Konarski uśmiecha się lekko pod nosem - gdzie możemy spokojnie pogadać?

- Zapraszam do pokoju - wskazuję ręką drzwi - napije się pan czegoś?

- Dzięki, szkoda czasu, przejdźmy do konkretów. Mam mnóstwo pracy.

Przyglądam się glinie, który wchodzi do pokoju i wita się z Nadią. Jest barczystym blondynem. Klasyczny nordyk.

- Czytałem akta, pańska siostra jest ornitologiem.

- Tak - przyznaję - często jeździ w teren i wtedy przez długi czas nie ma z nią ...

... żadnego kontaktu. Nie bierze ze sobą telefonu, mówi, że to ją rozprasza.

Konarski notuje coś na wydrukowanej kopii akt sprawy.

- Gdzie byliście państwo w sobotę po południu, kiedy zaginiona zjawiła się w Warszawie?

- Ja byłam tutaj, z ojcem Piotra - Nadia zerka na mnie odpowiadając na pytanie.

- A ja najpierw spotkałem się z szefem Jackiem Sosnowskim, a później z kolegą z czasów z liceum Pawłem Długosiem.

- Mogę prosić o numery telefonów do nich?

- Jestem o cokolwiek podejrzany? - zaczynam się wkurzać.

- Absolutnie nie - Konarski nie reaguje na moje zdenerwowanie - to standardowa procedura, sprawdzamy wszystkich, którzy wiedzą cokolwiek o zaginionej. Proszę się tym nie martwić. Czasem informacje, które wydają się być kompletnie bez znaczenia są kluczowe dla śledztwa.

- No dobrze - zgadzam się niechętnie - podam panu numery do mojego szefa i kolegi. Wkurwia mnie ten glina. Nie wiem dlaczego, ale działa mi na nerwy.

- Bardzo dziękuję - odpowiada Konarski z uśmiechem. Zadaje jeszcze kilka pytań i najwyraźniej usatysfakcjonowany wynikiem po kwadransie wychodzi.

Popołudnie spędzam rozklejając ulotki ze zdjęciem Magdy po całym mieście. Mam dejavu - jakiś czas temu robiłem to samo z Malikiem rozklejając zdjęcia Eleonory w Londynie.

Zapomniałem powiedzieć o tym Konarskiemu. Cholera, a może to jest ważna informacja, o której mówił?

Dzwonię do niego, ale nie odbiera.

Dzień później lecimy z Nadią z powrotem do Londynu, z lotniska bezpośrednio do ...