Człowiek witruwiański (II) - Opowiadania Erotyczne

Człowiek witruwiański (II)

... Ależ oczywiście, że możesz! - mój głos brzmi stanowczo i pewnie - Jeśli ja umrę Ty również pożegnasz się z życiem. Nie jestem aż takim idiotą za jakiego mnie masz.

Czuję, że Cyryl się boi - Umrzesz za to, że zabiłeś Nadię i Magdę, za to że zabrałeś mi wszystko co kochałem i miałem szansę pokochać.

- Za to, że nie masz w sobie nawet odrobiny litości i współczucia, a wiem że tak jest bo widziałem Twoje myśli.

Przez chwilę panuje między nami cisza, głos Cyryla jest niepewny i wypełniony strachem.

- Nie zrobisz tego.

- Ależ oczywiście, że zrobię! Zdychaj skurwysynu!!! - krzyczę i gwałtownie przegryzam kapsułkę.

Ogarnia mnie nieprzenikniona ciemność. W tle gaśnie coraz cichszy wrzask Cyryla.

Nadio.

Kochanie.

Nadchodzę.

KONIEC