Człowiek witruwiański (II) - Opowiadania Erotyczne

Człowiek witruwiański (II)

... Nadia. Poziom mojego pożądania osiąga już status pomarańczowy. Nie wchodząc do końca cofam nieco biodra i wykonuję pierwsze pchnięcie, a później drugie, trzecie i kolejne.

- Ahh - dźwięki wydostające się z jej ust synchronizują się z ruchami moich lędźwi, teraz już nieco szybszymi. Nadia puszcza mojego członka i wkłada palce prawej dłoni do cipki. Za chwilę spuszczę się w nią i to będzie drugi potop szwedzki.

Przyspieszam jeszcze bardziej i rytmicznie obijam się o jej pośladki. Status czerwony pojawił się znienacka.

- Dochodzę Kotku - z moich ust wydostaje się jęknięcie. Nadia chwyta moje jądra i delikatnie obejmuje je dłonią, żelazna obręcz zaciska się wokół moich bioder, robi mi się ciemno przed oczami.

- Ooohhh! - krzyczę głośno, główka penisa napina się do granic możliwości, po czym zaczynam strzelać. Salwy nasienia niczym pociski z moździerza wypełniają tyłeczek mojej ukochanej. Wydaje mi się, że orgazm nie ma końca.

- O Boże, ale gorące! - słyszę jej urywany szept. Otwieram oczy, Nadia patrzy na mnie nieprzytomnie. Sperma, najlepszy lubrykant pomaga teraz w penetracji, poruszam się w niej jeszcze chwilę uspokajając oddech po czym wysuwam się na zewnątrz.

Biały, kleisty płyn natychmiast zaczyna podróż śladem główki mojego członka. Czuję niezwykłą ulgę i lekkość, prawie jakby miały mi za chwilę wyrosnąć skrzydła.

- Dziękuję Piotrusiu! - Nadia unosi się i całuje mnie czule - to było bardzo, bardzo podniecające. Trochę bolało, ale pierwszy zawsze ...

... boli, prawda?

- Na tyle mało, że będziesz chciała powtórki?

- Tak - leży mi na ramieniu, a jej dłoń bawi się moim opadającym członkiem. Zasypiamy powoli przytuleni do siebie.

Dzień później wracamy do biura, opaleni wyglądamy jakbyśmy spędzili pół życia w tropikach.

Nie ma szans na jakąkolwiek pracę - dziewczyny przez pierwsze kilka godzin plotkują, a Nadia po tym jak pokazuje pierścionek zaręczynowy jest podrzucana pod sufit na rękach. Ogólne rozprężenie i kompletny brak dyscypliny - podsumowuję w myślach.

Moja narzeczona to urodzona organizatorka. Oprócz pracy ma jeszcze jeden temat na głowie - wesele. Jest w swoim żywiole - planuje, dzwoni, omawia różne ważne tematy, które dla mnie mają takie znaczenie jak informacja, kto wygrał w zeszłorocznych gonitwach psów (Anglicy się tym emocjonują, trzeba mieć nieźle nasrane pod sufitem, żeby to oglądać). Pyta mnie, ilu gości chciałbym na weselu, kogo zaprosić, detale w które wnika przerażają mnie, kompletnie nie mam do tego głowy.

Zupełnie się więc w to nie angażuję. Ojciec wśród wielu mądrości życiowych, które mi przekazał nauczył mnie jednej, podstawowej rzeczy - dla Ciebie jest noc poślubna, a dla żony wesele.

Rozpisuję plan działania w pracy na najbliższe kilkanaście dni - za tydzień Eleonora ma jechać do Paryża spotkać się z ważnym klientem, w ten sam weekend Nadia odwiedza rodziców w Bukareszcie. Pojedzie beze mnie - ja mam sporo pracy, z którą nie wyrabiam się w ciągu tygodnia.

Wychodzimy z Nadią na ...