Czarci Jar (V). Złe słońce - Opowiadania Erotyczne

Czarci Jar (V). Złe słońce

... niecodzienna atmosfera. W dodatku to zdjęcie. Tylko ostatecznie nie widzę, żeby działo się coś niepokojącego.

– A ja mam wrażenie, jakby to miejsce próbowało wpłynąć na moje myśli i decyzje.

– Uważasz, że coś nas chce omamić?

– Coś w ten deseń. Trudno to ubrać w słowa.

Rafał nieświadomie ruszył w stronę jaskini. Jego towarzysz bezwiednie podążał za nim. Rozmawiali jeszcze chwilę, po czym zatopili się, każdy w swoich myślach. Pogoda była całkiem przyjemna. Jak na tę porę roku, powietrze było ciepłe, choć lekko wilgotne.

*

Mirka i Lena siedziały w karczmie przy drinku tuż obok ognia. Przyjemne ciepło i zapach sprawiły, że dziewczyna poczuła się swobodniej w obecności swojej nowej znajomej. Co więcej, zapragnęła się przy niej otworzyć. Może to była wina grzańca, które wypiły kilka minut temu. W każdym razie kolejne dwa kubki stały na stole. Odgarnęła kosmyk rudych włosów z czoła, złapała kubek w dłonie. Rękawy wełnianego golfa zachodziły jej aż na palce.

– Wiesz, tak prawdę mówiąc, to dziwne...

– Co jest dziwne? – blask z paleniska odbił się na czerwonych ustach Leny.

– Myślę, że w tym miejscu jest coś... sama nie wiem. Jakby Czarci Jar miał swoją osobowość.

– Zgodzę się z tobą. Tutaj jest tak spokojnie, jakby świat na zewnątrz w ogóle nie istniał.

– Tak naprawdę, chyba nie zaprzyjaźniłybyśmy się w normalnym świecie.

– Co ty mówisz, skarbie?

– Nie chodzi mi o to, że jestem od ciebie młodsza. Po prostu ty jesteś piękna, czuć z daleka, że ...

... jesteście z wyższych sfer. Ja to co innego...

– Kochanie, jesteś dla siebie zbyt surowa. Przede wszystkim, ty też jesteś śliczna. Masz swoją osobowość w przeciwieństwie do niektórych moich koleżanek – nachyliła się nad stołem konfidencjonalnie – to stare nudne cipy.

Obydwie wybuchnęły śmiechem.

– Lubię cię, przepraszam, że to mówię – dziewczyna zawstydziła się swoim nagłym wyznaniem.

– Wzajemnie złotko.

– Chciałabym tutaj jeszcze zostać. Tylko nie jestem pewna, czy mój – zawahała się – chłopak, podziela moje zdanie.

– Dlaczego?

– To dłuższa historia.

– Opowiedz mi.

– Nie chcę cię zanudzać. Zresztą to chyba nie wypada, żeby obarczać nowo poznaną osobę swoimi osobistymi rozterkami.

– A, co niby mamy innego do roboty?

Mirka wahała się chwilę, jednak przemogła wszelkie obawy. Opowiedziała wszystko od początku do końca. Lena słuchała z poważną miną. Nie przerwała ani razu. Kiedy dziewczyna skończyła swoją opowieść, ich kubki były w połowie puste. Przez następną minutę milczały, wsłuchując się w odgłosy ognia.

– Rozumiem, że nie chcesz popytać pracownic?

– Nie, Rafał uważa, że to nierozsądne.

– Mam wrażenie, że jesteś równie niezwykła, jak twoja historia – kobieta uśmiechnęła się przyjacielsko.

– Tylko błagam cię, zachowaj to dla siebie.

– Możesz na mnie liczyć. Nawet wiem, jak mogłybyśmy zachęcić twojego chłopaka do pozostania tutaj.

– Jak?

Lena przesiadła się. Zajęła miejsce tuż obok dziewczyny. Odgarnęła jej gęste włosy, które ...