Wypad za miasto - Opowiadania Erotyczne

Wypad za miasto

... ręce do przodu... Jakie to podniecające... Oprawca przesunął palcami od jej karku aż do pupy, drapiąc skórę niemiłosiernie... Jego męskość wdarła się między jej uda... Męskość ciepła i twarda... Dłonie Artura naciskają jej łopatki dociskając klatkę piersiową do trawy. Chwytają silnie ramiona... Odsunął włosy na bok i wessał się ustami w jej kark. Monika drży z pożądania... Artur przesuwa dłonie na biodra. Chwyta w żelazny uścisk i klęcząc za nią pakuje w nią swój oręż. Zdecydowanie... Zrobił to. Teraz wysuwa i ponownie zagłębia... Nie śpieszy się. Konsekwentnie, ale coraz wolniej...

Kilka wolnych ruchów, kilka szybszych i znów kilka powolnych... Zamarł w bezruchu, powtórzył sekwencję i wyjął... Pchnął Moniką na bok. Nie było to delikatne pchnięcie, było silne i niezbyt uprzejme. Padła na trawę. - Co robisz... - powiedziała. Nie podobało jej się takie potraktowanie, ale podnieciło ją jeszcze bardziej.

- Za dużo mówisz – odwrócił ją przodem. Wessał się w jej usta. Zacisnęła je z całej siły, ale jej ciało nie miało ochoty na walkę. Nawet usta stały się miękkie i rozchyliły się samoistnie... Położył wyprostowane ręce na jej ramionach...

Pchnął biodrami... usiłowała złapać oddech... Brakowało jej tlenu...

- Szerzej nogi, mała...

- Posłusznie spełniła żądanie.

- Monika ci na imię – dobrze pamiętam? Artur klęczał między jej udami i wsuwał głębiej swoją maczugę.

Jego słowa były irytujące, ale jeszcze bardziej ją rozogniły. Czuła, jak jej ciało staje się ...

... maksymalnie miękkie i uległe... Nie poznawała siebie.

Artur bezczelnie patrzył w jej oczy, wsuwał fujarę do końca i spokojnie cofał do wejścia... Monika była śliska, wąska i głęboko oddychała... Ooooo, szeptała... o kurwa... jeszcze, jeszcze... Przymknęła oczy...

Nie śpieszył się. Poruszał się delikatnie, wyczuwając, które ruchy sprawiają, że jej wnętrze staje się bardziej nienasycone i pełne ognia... Poruszał się tak, aby dziurka zaciskała się na jego maczudze. I wtedy, kiedy już do tego doprowadził, z furią atakował... i znów poruszał się wolniej jakby na samej krawędzi przepaści... I znów szalonym tajfunem do końca... Połóż ręce na piersiach – rozkazał, a Monika posłusznie wykonała polecenie. No dalej, pieść je!!! Porządnie masuj... Nie opierdalaj się!!! Monika z zaangażowaniem wykonywała polecenie.

Dotarli razem do punktu bez odwrotu i dalej... w szalonym pędzie... Wśród krzyku spadających gwiazd...

Monika odleciała... Nie mogło być inaczej. Na początku krzyczała tylko: TAK, TAK JESZCZE... TAK... ale w końcu z jej ust wydobył się głośny gardłowy krzyk: Aaaaaa

Artur przesunął po ramieniu Moniki dłonią, drapiąc ja paznokciami... Teraz mała!!!! TERAZ!!!! Słyszysz mała!!! TEEERAZ!!! Uniósł tułów ku górze, zesztywniał i jak tajfun eksplodował w jej wnętrzu, a ona, Monika, poczuła, jak świat pęka na kilkaset kawałków i w huraganie ognia i rozedrganej materii, wszystkie te kawałki razem z nią Moniką Boryńską, mkną w pełną rozkoszy przepaść...

Monika Boryńska leci w tę ...