Na górze róże, na dole... na… - Opowiadania Erotyczne

Na górze róże, na dole... na…

... — Dobrze! — i bierze od niego kolejną zabawkę.

— Nie wiem — mówię. — Wyjaśnisz mi, co się wtedy stało? Czemu mnie nie powstrzymałoś?

Patrzy na mnie z niezrozumieniem. Marszczy nos i brwi.

— A miałom cię powstrzymywać? — dębieje.

I tą reakcją mnie rozbraja. Uśmiecham się, bo zaczynam rozumieć, że wszelkie wątpliwości były zupełnie niepotrzebne. Kontynuuję jednak. Potrzebuję jasnej informacji.

— Wydawało mi się, że bardzo nie chcesz — mówię, obserwując je uważnie. — Trochę ci uwierzyłam.

Nir bierze od psiaka poskręcany sznurek i chwali znalazcę.

— A mi się wydawało, że ty z kolei tak chcesz. Nie chciałaś? — dziwi się wciąż. Zwierzę kręci się koło nóg. Na widok smakołyków przyszły też koty. Śmieje się i sięga po ukryte na regale przekąski i rzuca kotkom.

— Chciałam. Owszem. Ale…

— To w czym problem? — na dobre odprawiło zwierzęta. Idzie ku mnie.

— Po prostu było to bardzo realne.

Uśmiecha się. Zadowolone, acz lekko zawstydzone. Okrakiem siada mi na kolanach i sięga po książkę, którą trzymam. Odkłada tom na stolik.

— Ooooch — mówi z rozczuleniem i bierze moją głowę w swoje dłonie. — Czyżbyś się przestraszyła, że naprawdę zrobiłaś mi krzywdę? — pyta i całuje mnie w czoło. — Słodko — dodaje z przekąsem.

Wywracam oczami widząc te reakcje. Trzeba przyznać, że zagrało to pierwszorzędnie. Obejmuję moje Słońce i całkiem już się rozluźniam. Przytula mnie mocno i lekko drapie po głowie, którą obecnie trzymam na jej piersiach.

— Alpy, Jordan. ...

... Pamiętam — dodaje dla uspokojenia.

„Alpy” to moje słowo bezpieczeństwa. Nir o tym nie wie, ale istnieje tam ukryty pośród gór stary, ogromny kompleks, który ponad sto lat temu Elżbieta przerobiła na naszą rodzinną bazę kryzysową.

— Ale to super słodkie, że się przejęłaś. Normalnie prawie jakbyś nie była wampirem — nie przepuszcza okazji na odrobinę złośliwości.

Śmieję się i gryzę ją w pierś.

— Uważaj, bo zaraz wampir we mnie pożre cię żywcem!

Teraz i ono chichocze. Odchyla moją głowę i patrzy mi w oczy.

— Kocham cię, wampirze, wiesz?

Całujemy się. Długo. A po moim ciele rozchodzi się błogość.

— Też cię kocham, Słoneczko — odpowiadam i dłonią zjeżdżam do rozporka jej spodni. — Jak na to wpadłoś? — pytam, błądząc ręką przy kroczu. Śmieje się i odchyla głowę pod wpływem przyjemności. Mruczy cicho.

— To, że z zasady odmawiam wszelkiego domyślania się, to wcale nie znaczy, że nie potrafię — mówi. Rozpinam guziki, ale powstrzymuję dłoń przed wsunięciem się dalej. Drugą ręką jeżdżę po plecach, co jakiś czas ściskam pośladki. — Miałaś taki ton wtedy… — próbuje wytłumaczyć. — Taki zimny. I patrzyłaś na mnie tak, jak się patrzy na jakąś rzecz. Zwykle, jak się bawimy, to patrzysz na mnie jak na ofiarę. Jak na kogoś zdanego na twoją łaskę, ale wciąż z poszanowaniem świadomości. Teraz było inaczej. Patrzyłaś na mnie jak na rzecz. Twoją rzecz. Której chcesz użyć w sposób, który teoretycznie nie jest jej przeznaczony. Który może tę rzecz zepsuć. Ale ona jest twoja, ...