Bądź niegrzeczna (III) - Opowiadania Erotyczne

Bądź niegrzeczna (III)

... - wyszeptałam.

- Nic nie musisz.

- Ale chcę. Co się dzieje z twoim bratem? - zapytałam z udawaną pewnością siebie w głosie.

- Spodobałaś mu się. Nie powinienem ci tego mówić - oznajmił cierpko.

Poczułam się jakbym dostała czymś ciężkim w tył głowy. Wpadłam w oko jego bratu?

- Nie żartuj. Zachowuje się jakbym była tutaj intruzem... - wyszeptałam niepewnie opierając głowę o jego czoło.

- Nie znasz go. Myślę też, że nawet nie chcesz poznać - powiedział tonem nie znoszącym sprzeciwu.

Uniosłam głowę i dostrzegłam smutny uśmiech rozlewający się po jego twarzy. Nie wiedziałam o co mu chodzi. Po głowie krążyło mi tysiące pytań bez odpowiedzi. Gdzieś pod skórą czułam, że próba wyciągnięcia od niego czegokolwiek spełznie na niczym.

- Z czasem pewnie wszystkiego się dowiesz. Teraz dokończ śniadanie a ja pójdę się przebrać. Muszę jechać do pracy - powiedział obcym głosem.

Skąd ta zmiana nastroju? Wysunął się spomiędzy moich nóg i wyszedł. Zacisnęłam palce na blacie. Byłam zła, rozczarowana i miałam ochotę pobiec za nim, złapać za rękę i wszystko z niego wydusić. Byłam jednak pewna, że nic mi nie powie. Rozejrzałam się po kuchni. Co ja właściwie o nim wiem? Z pewnością nie tyle, ile bym chciała. Opuściłam stopy na zimne płytki i na powrót usadowiłam na krześle. Dolałam sobie kawy, którą natychmiast wypiłam. Czarna, gorzka i zimna. Ble.

Spędziłam kolejnych kilka minut na gapieniu się w okno. Słysząc kroki na korytarzu, obróciłam się na krześle w stronę ...

... wejścia do kuchni. Radek wszedł do środka z opuszczoną głową zajęty poprawianiem krawata. Nerwowo przełknęłam ślinę czując jak mięśnie podbrzusza niebezpiecznie się zaciskają. Czarny garnitur, biała koszula i cienki, czarny krawat. Tyle wystarczyło, bym zwariowała. Na jego punkcie.

- Coś nie tak? - zapytał dopinając guziki w marynarce. Patrzył na mnie tak, jakby nie wiedział jak dobrze wygląda. Choć dobrze to za małe słowo.

- Nie, nic. Jedziesz do kancelarii? - wydusiłam z siebie po kilku długich sekundach milczenia, starając się nie patrzeć mu w oczy.

- Tak. Mam przed sobą ciężki dzień. Wiesz, że wolałbym zostać z tobą? - zapytał ściągając mój wzrok na siebie. Posłał mi wilczy uśmiech. Drań! Robił to specjalnie. Wolnym krokiem podszedł do mnie i sięgnął po swoją filiżankę, pociągnął spory łyk kawy i natychmiast się skrzywił.

- Nie cierpię zimnej kawy - powiedział z niesmakiem. Wybuchnęłam perlistym śmiechem.

- Żałuj że nie możesz zobaczyć swojej skrzywionej miny - wydusiłam z siebie wciąż zanosząc się śmiechem. - Wyglądasz jakbyś połknął pająka.

- A próbowałaś jej?

- Tak.

- I smakowała ci?

- Nie.

- Zadziorna jesteś - powiedział z podziwem i złapał opuszkami palców pukiel moich włosów. Delikatnie obracał go w dłoni uważnie mi się przyglądając.

- A ty uparty - odpowiedziałam kąśliwie.

- Nawet nie wiesz jak bardzo - odparł dwuznacznym tonem. Wstrzymałam oddech. Stał przy mnie w tym swoim nieskazitelnym garniturze, mierząc mnie wzrokiem. A ja? ...