M jak Marlowe - Opowiadania Erotyczne

M jak Marlowe

... Przyznam się pani, że nie podobają mi się pudle, zwłaszcza te przystrzyżone.

- Sherry jest u fryzjera przynajmniej raz na dwa tygodnie.

- Gdybym był takim psem, spaliłbym się ze wstydu. – Znów, w poczciwym uśmiechu odsłonił drobne, równe zęby.

- Ma pomponik na końcu ogonka, wystrzyżony grzbiet i łapki – pokazywała na sobie te miejsca, ruchami powolnymi i przesadnie eleganckimi. On śmiał się w głos.

- Co sobie myślą o takim, inne psy – podrzucał szerokimi ramionami.

- Sherry nie widuje innych psów. – Machnęła dłonią - Czasem tylko, przypadkiem, na spacerze w parku, zdarza mu się otrzeć i powąchać jakiegoś, ale to bardzo krótkie chwile w jego życiu.

- Biedaczysko, to nie życie dla normalnego psa.

- No tak. Zgadzam się z panem. Pies powinien mieć więcej wolności.

- Dokładnie.

Ktoś zapukał i po chwili drzwi przedziału rozsunęły się powoli. Przez szparę zajrzał do środka kierownik pociągu. Był to młody człowiek z ledwo rzucającym się wąsikiem.

- Przepraszam – powiedział nieśmiało. – Pan tutaj. – Marlowe kiwnął czupryną.

- Pani Susan zgodziła się mnie przygarnąć.

- No właśnie – podjął konduktor – pańskiego przedziału jeszcze nie naprawiono, to może potrwać.- Zdawał się szczerze przejęty. – Brakuje jakiejś części i dopiero jak się zatrzymamy, będzie można ją odebrać.

- Rozumiem- odparł detektyw, znów głaszcząc swój szeroki kark – No nic, jakoś wytrzymam, nie jestem dzieckiem. – Wstał i sięgnął po walizę.

- Ależ absolutnie – Susan niemal ...

... wybuchła. – Niech się pan nie wygłupia – dodała już spokojniej. – Źle tu panu ze mną? – Zakończyła uśmiechem.

- No jakże źle? – odpowiedział pokornie – Nie chciałem po prostu...

- Niech się pan nie wygłupia – powtórzyła łagodnie. Przecież tak dobrze się nam rozmawia. – Konduktor zasalutował, przeprosił ponownie i wycofał się, zasuwając drzwi.

- Przecież zapomniał pan swojej książki, co myślał pan robić sam, w gorącym przedziale? – Strofowała go żartobliwie.

- Mam gazetę – machnął nią w geście rezygnacji.

- No jeśli od mojego towarzystwa woli pan gazetę, to proszę bardzo – powiedziała poważnie, ale zaraz się roześmiała.

- Absolutnie nie.

- No więc proszę – Wskazała mu siedzenie.

- W takim razie, dziękuję bardzo. – Wykorzystał fakt, że stał i poprawił rozchełstaną koszulę. Nie zapiął wprawdzie żadnego guzika, ale przygładził ją i doprowadził do porządku. Tak mu się przynajmniej zdawało. – Chętnie zostaję – powiedział, siadając z powrotem.

- To dobrze. – Uśmiechnęła się szeroko. – Ja za to muszę zostawić pana na chwilę samego – dodała i trzymając obie połowy spódnicy razem, wstała. – Muszę do toalety.

- Ach, rozumiem – burknął szarmancko, wsuwając się jak najgłębiej w siedzenie.

- Jak wrócę, opowiem panu o różnicach między dyscyplinami gimnastycznymi.

- Doskonale. – Ukłonił się przesadnie głęboko. Susan sięgnęła torbę spod stolika i wyszła, jedną ręką kontrolując rozcięcie spódnicy.

Gdy zasunęły się drzwi przedziału, wstał prędko. Z kieszeni ...